In de bus besloot een vrouw dat ze kon doen waar ze zin in had en legde haar vieze voet recht op mijn armleuning. Ik vroeg haar meerdere keren om haar voet weg te halen, maar ze deed alleen alsof ze sliep. Uiteindelijk moest ik haar een lesje leren dat ze nooit zal vergeten 😨
Die dag was bijzonder zwaar geweest.
Ik was later dan normaal klaar met mijn werk en voelde me alsof ik al dagen niet had geslapen. Het enige wat ik wilde, was rustig naar huis reizen, achteroverleunen in mijn stoel en minstens een half uur nergens aan denken.
De bus zat bijna vol.
Mensen kwamen terug van hun werk. Sommigen keken op hun telefoon, anderen dutten wat weg en weer anderen staarden zwijgend uit het raam. Ik ging aan het gangpad zitten en hield de tas met de spullen die ik onderweg naar huis had gekocht stevig tegen me aan.
De eerste paar minuten was alles rustig. Maar toen voelde ik iets tegen mijn elleboog komen.
Ik keek opzij en zag een vrouwenvoet.
Eerst begreep ik niet eens wat er gebeurde.
De vrouw die achter mij zat, had haar been naar voren gestrekt en haar voet recht op mijn armleuning gelegd. Bovendien droeg ze geen schoenen, en haar voet zag eruit alsof ze de hele dag door stoffige straten had gelopen.
Ik draaide me voorzichtig om.
De vrouw zat met haar ogen dicht en deed alsof ze diep sliep.
Ik dacht dat ze misschien per ongeluk haar been had uitgestrekt terwijl ze sliep.
Daarom zei ik rustig:
— Pardon, uw voet ligt op mijn armleuning.
Er kwam geen reactie. Ik herhaalde het wat harder. De vrouw opende één oog een klein beetje, keek naar mij en sloot het weer.
Ze verplaatste haar voet geen centimeter. De geur werd steeds duidelijker. Mensen in de buurt begonnen hun neus op te halen en elkaar aan te kijken. Het werd steeds onaangenamer om daar te zitten. Na een paar minuten draaide ik me opnieuw om.
— Wilt u alstublieft uw voet weghalen?
Deze keer zuchtte de vrouw diep, alsof ik degene was die haar rust verstoorde.
— Ik ben moe, mompelde ze geïrriteerd. — Je moet het maar verdragen.
Daarna sloot ze haar ogen weer.
Ik had geen zin om ruzie te maken. De dag was al veel te zwaar geweest.
Dus bleef ik nog een paar minuten stil zitten.
Maar de vrouw leek te denken dat ze gewoon door kon gaan zolang niemand haar tegenhield.
Na een tijdje haalde ze haar voet niet alleen niet weg, maar legde ze hem zelfs nog comfortabeler neer, waardoor mijn hele armleuning bezet was.
Ik keek om me heen. Verschillende passagiers volgden het tafereel al. Sommigen schudden hun hoofd. Anderen glimlachten zachtjes.
Het was duidelijk dat iedereen begreep wie zich hier verkeerd gedroeg.
Toen kreeg ik een idee. Simpel, maar zeer effectief. Een manier om haar een lesje te leren dat ze zeker niet zou vergeten. 😲 Het vervolg van dit verhaal vind je in de eerste reactie hieronder 👇
Ik haalde een fles koud water uit mijn tas die ik na mijn werk had gekocht.
Ik draaide de dop eraf en nam een paar slokken.
Daarna tilde ik mijn hand met de fles voorzichtig op en deed alsof de bus plotseling hard schommelde in een bocht.
Een paar druppels koud water kwamen per ongeluk precies op haar voet terecht.
De vrouw schrok zich rot.
Ze opende abrupt haar ogen en trok haar been geschrokken terug.
— Wat doet u nou?! riep ze verontwaardigd.
Ik keek haar rustig aan.
— Sorry, de bus schudde even.
Ze stond op het punt iets terug te zeggen toen een passagier tegenover ons plotseling zei:
— Nou, nu is uw voet in ieder geval eindelijk van andermans plek verdwenen.
Meteen daarna begon iemand achter ons te lachen.
Toen nog iemand.
Binnen enkele seconden keek de helft van de passagiers in de buurt de vrouw afkeurend aan.
Een oudere man bij het raam schudde zijn hoofd en voegde eraan toe:
— Deze jongeman heeft u drie keer netjes gevraagd uw voet weg te halen.
De vrouw keek om zich heen en besefte dat niemand haar steunde.
Ze trok snel haar schoenen weer aan, draaide zich naar het raam en zei geen woord meer.
De rest van de rit bleven haar voeten precies waar ze hoorden te zijn.
En ik kon eindelijk ontspannen en rustig uit het raam kijken.
Soms begrijpen mensen de eenvoudigste verzoeken niet.
Maar zodra ze het middelpunt van de aandacht van een hele bus worden, komen hun goede manieren ineens vanzelf terug.
