De keizer verachtte zijn vrouw, die na de geboorte van hun kind flink was aangekomen: hij noemde haar dik en bezweet en dwong haar elke dag om zich voor het hele hof te wassen. Maar op een dag, tijdens opnieuw zo’n vernedering, deed de keizerin iets waardoor alle aanwezigen verstijfden van verbazing 😱
Toen keizer Adrian Isabella voor het eerst zag, werd ze beschouwd als een van de mooiste jonge vrouwen van het koninkrijk.
Op bals zochten mannen bewust naar een excuus om haar ten dans te vragen, terwijl rijke families ervan droomden haar als schoondochter te krijgen. Isabella had een slanke taille, lang haar en zo’n mooi gezicht dat de hofschilders voortdurend toestemming vroegen om haar portret te schilderen.
Maar zij koos voor Adrian.
Tijdens de eerste jaren van hun huwelijk week de keizer nauwelijks van de zijde van zijn vrouw. Bij ontvangsten zaten ze altijd naast elkaar, dansten ze alleen met elkaar en Adrian zei graag in het bijzijn van de hovelingen dat hij de mooiste vrouw van het hele koninkrijk tot vrouw had gekregen.
Alles veranderde na de geboorte van hun zoon.
De zwangerschap was zwaar geweest. Isabella was tijdens de bevalling bijna gestorven, kon enkele weken nauwelijks uit bed komen en begon na haar herstel snel aan te komen.
In het begin dacht iedereen dat het tijdelijk was, maar de maanden verstreken en de vrouw werd steeds voller. Ze kreeg ernstige zwellingen, had het voortdurend warm en zelfs na een korte wandeling was haar gezicht bedekt met zweet.
Isabella begreep zelf niet wat er met haar gebeurde. Ze at heel weinig, wandelde elke dag door de tuin en volgde alle adviezen van de artsen op, maar niets hielp.
Adrian begon zijn vrouw geleidelijk met heel andere ogen te bekijken.
Tijdens diners ging hij zo ver mogelijk bij haar vandaan zitten. Als Isabella per ongeluk zijn hand aanraakte, schoof hij demonstratief opzij. Soms trok hij zelfs een vies gezicht en hield hij een zakdoek voor zijn neus, zodat iedereen het zeker zou opmerken.
— Je ruikt alweer naar zweet, — zei hij op een dag luid voor tientallen gasten. — Kun je op zijn minst niet een beetje voor jezelf zorgen?
Isabella bloosde, maar zweeg.
Adrian kon niet van de keizerin scheiden. Dat zou een enorm schandaal veroorzaken, vooral na de geboorte van de troonopvolger. Daarom besloot hij het leven van zijn vrouw in het paleis zo ondraaglijk te maken dat ze het zelf niet meer zou volhouden en toestemming zou vragen om te vertrekken.
Toen begonnen de openbare vernederingen.
Op bevel van de keizer brachten de bedienden elke ochtend een enorme koperen kom met warm water naar de grote zaal. Daar verzamelden zich dienstmeisjes, bewakers en hofdames.
Daarna werd Isabella naar binnen gebracht.
— Kom op, was je, — zei Adrian. — Laat iedereen zien dat je tenminste af en toe met water in aanraking komt.
Soms lachte hij en voegde eraan toe:
— Als een varken voortdurend zweet, moet je het vaker wassen.
Sommige hovelingen sloegen beschaamd hun ogen neer, terwijl anderen zachtjes met de keizer meelachten. Isabella verdroeg het allemaal.
Elke ochtend liep ze naar de kom, waste zich voor tientallen mensen, droogde daarna rustig haar gezicht af en vertrok.
Dit ging enkele weken zo door.
Maar op een dag, tijdens opnieuw een openbare vernedering, deed de keizerin plotseling iets waardoor het hele paleis verstijfde van verbazing. 😮🫣 Het vervolg van dit interessante verhaal vind je in de eerste reactie 👇👇
Toen de bedienden de kom opnieuw voor Isabella neerzetten, begon ze zich plotseling niet te wassen. De vrouw keek naar het water, hief vervolgens haar blik naar haar man en glimlachte onverwacht.
— Vandaag wil ik alles op de juiste manier doen, Majesteit.
Adrian grijnsde.
— Eindelijk heb je het begrepen.
Isabella vroeg om enkele witte handdoeken en veegde vervolgens zorgvuldig haar gezicht, hals en handen ermee af.
Na enkele seconden verschenen er vreemde donkerblauwe vlekken op de witte stof.
Het werd stil in de zaal. De keizerin haalde een klein glazen flesje uit haar zak en liet enkele druppels op de handdoek vallen. De blauwe vlekken werden onmiddellijk bijna zwart.
De hofarts verbleekte en kwam dichterbij.
— Waar hebt u dit vandaan?
— Van mijn eigen huid, — antwoordde Isabella kalm.
Het bleek dat de vrouw enkele weken eerder iets vreemds had opgemerkt. Elke keer na haar ochtendwas begon ze zich slecht te voelen, haar lichaam begon te branden, er ontstonden zwellingen en haar hart begon sneller te kloppen. Daarom had ze in het geheim een oude arts gevraagd het water dat ze gebruikte te onderzoeken.
Hij ontdekte daarin een zeldzame stof. Die werd door de huid opgenomen en verstoorde geleidelijk de werking van het lichaam, waardoor ernstige zwellingen, overmatig zweten en snelle gewichtstoename ontstonden.
Maar het ergste werd pas later ontdekt.
Dit water werd al lang vóór het begin van de openbare vernederingen naar Isabella gebracht. Het was precies dit water waarmee een dienstmeisje elke ochtend het bad van de keizerin vulde sinds de geboorte van het kind.
— Wie heeft dit gedaan? — schreeuwde Adrian.
Isabella keek zwijgend naar de hoofdbediende. Met trillende handen haalde hij het boek met de uitgaven van het paleis tevoorschijn.
De bestellingen voor de aankoop van de stof waren door Adrian zelf ondertekend. De keizer verstijfde.
Enkele maanden eerder had hij de hofapotheker opgedragen een duur aromatisch mengsel aan het badwater van zijn vrouw toe te voegen, omdat hij haar ‘geur’ niet prettig vond. De apotheker had hem meerdere keren gewaarschuwd dat het middel slechts in enkele druppels in enorme baden mocht worden gebruikt, maar Adrian had bevolen een hoeveelheid te gebruiken die tientallen keren groter was.
Het bleek dus dat juist zijn wreedheid en zijn verlangen om zijn vrouw te veranderen haar ziek hadden gemaakt.
