Na de begrafenis van de jonge vrouw van een criminele autoriteit, toen alle familieleden en gasten al waren vertrokken, stond de doodgraver op het punt om weg te gaan toen hij plotseling een vreemd schrapend geluid van onder de grond hoorde š²
In eerste instantie dacht hij dat hij het zich maar verbeeldde en zette hij een stap richting de uitgang, maar het geluid herhaalde zich ā dit keer duidelijker. En daarna gebeurde er iets waar in de stad nog heel lang over werd gesproken š¢š±
Dit verhaal werd mij verteld door mijn grootmoeder. Ze zei dat het meer dan twintig jaar geleden was gebeurd, maar tot op de dag van vandaag herinnerde ze het zich met een trillende stem.
In die tijd werkte er in hun stad een doodgraver ā een man die al niet meer jong was, stil en teruggetrokken. Hij heette Thomas. Hij sprak zelden met iemand, deed zijn werk zwijgend en bleef altijd langer op de begraafplaats dan de anderen. Men zei dat hij na de dood van zijn vrouw nauwelijks nog naar huis ging.
Die dag werd een jonge vrouw begraven ā de echtgenote van een lokale criminele autoriteit. Niemand sprak haar naam hardop uit. Zelfs tijdens de begrafenis fluisterden de mensen, alsof ze bang waren dat de overledene hen kon horen.
De man liep voorop in de stoet. Zijn gezicht was als steen. Geen tranen, geen hysterie. Om hem heen ā lijfwachten, dure autoās, vreemde mensen met even lege blikken.
Thomas begreep meteen: dit was geen gewone begrafenis. Hij had in zijn leven veel gezien en wist dat zulke mensen zeer rijk zijn en dat het ongeluk hen altijd volgt.
Toen de jonge vrouw was begraven en iedereen was vertrokken, werd de begraafplaats leeg. De zon ging al onder, de sneeuw kraakte zacht onder zijn voeten. Thomas bleef, zoals altijd. Hij egaliseerde de grafheuvel, controleerde het kruis, bleef even staan ā en maakte zich toen klaar om te vertrekken.
Hij had de poort bijna bereikt toen hij een vreemd geluid hoorde.
Zacht. Nauwelijks hoorbaar. Een schrapend geluid.
Hij bleef staan. Hij schoof het af op de wind. Hij zette een stap ā maar het geluid herhaalde zich. Duidelijker.
En toen gebeurde er iets waar de inwoners nog heel lang over spraken en waarvan ze maar moeilijk konden bijkomen š¢š² Het vervolg van het verhaal werd in de reacties verteld šš
Thomas draaide zich langzaam om. Zijn hart zonk weg. Het geluid kwam uit de richting van het verse graf van diezelfde vrouw.
Hij bleef lange tijd staan zonder te durven naderen. Daarna ging hij toch terug. Hij hurkte neer, legde zijn oor tegen de grond ā en hoorde een zwak gekreun.
Hij dacht niet na en riep niemand. Hij pakte gewoon de schop en begon te graven.
Toen hij het deksel van de kist opende, zag hij dat de vrouw leefde. Ze ademde. Nauwelijks.
Later bleek dat haar dood in scĆØne was gezet. De echtgenoot had problemen met zeer gevaarlijke mensen. Men had hem duidelijk gezegd dat zijn familie in gevaar was. Om zijn vrouw te redden, had hij haar dood geĆ«nsceneerd. Artsen waren omgekocht, documenten vervalst, de begrafenis in scĆØne gezet.
De vrouw had een middel toegediend gekregen. Ze had pas na minstens een uur weer bij bewustzijn moeten komen. De mannen van haar echtgenoot zouden haar ās nachts ophalen en meenemen. Maar er ging iets mis.
Ze werd eerder wakker dan gepland. En als het niet voor de doodgraver was geweest, had men haar eenvoudigweg niet op tijd kunnen redden.
Wat er daarna gebeurde ā niemand weet het precies. Men zegt dat diezelfde nacht meerdere autoās de stad verlieten. En enkele dagen later verdween die criminele autoriteit. Samen met zijn vrouw.
Mijn grootmoeder eindigde dit verhaal altijd op dezelfde manier:
ā Ik heb hen nooit meer gezien. Noch hem. Noch haar. Alleen de doodgraver bleef nog lange tijd over de begraafplaats lopen en sloeg een kruis wanneer hij langs dat graf kwam. Hoewel het al lange tijd leeg was.
