Mijn zoon bleef bijna twee uur lang huilen, ook al had ik hem gevoed, zijn luier verschoond, hem in mijn armen gedragen, geprobeerd hem in slaap te krijgen en wist ik inmiddels niet meer wat ik nog kon doen. Maar toen ik uiteindelijk al zijn kleren uittrok, zag ik iets waardoor mijn handen letterlijk ijskoud werden 😨
Die avond begon alles heel gewoon.
Mijn zoon was acht maanden oud. Normaal gesproken voedde ik hem voor het slapengaan, droeg ik hem nog even in mijn armen, legde ik hem daarna in zijn bedje en na een paar minuten werd hij rustig.
Maar die dag was alles anders. Eerst begon hij gewoon wat onrustig te worden. Ik dacht dat hij moe was, omdat hij overdag bijna niet had geslapen.
Ik nam hem in mijn armen, drukte hem tegen me aan en begon langzaam door de kamer te lopen.
— Alles is goed, mama is hier, — zei ik zachtjes.
Normaal hielp mijn stem bijna meteen, maar de kleine bleef huilen. Na een paar minuten werd het huilen zelfs nog erger.
Ik controleerde zijn luier — die was schoon. Ik bood hem melk aan — hij dronk een paar slokjes en draaide daarna zijn hoofd weg. Ik voelde aan zijn voorhoofd — hij had geen koorts. Ik controleerde zijn buik en masseerde die, omdat ik dacht dat hij misschien last had van darmkrampjes.
Niets hielp. Soms werd hij even rustiger, maar een paar seconden later begon hij opnieuw te schreeuwen.
Ik begon zelf al zenuwachtig te worden.
Het engste op zulke momenten is dat een klein kind je niet kan vertellen waar het precies pijn doet. Je kijkt naar hem en gaat in je hoofd tientallen mogelijke oorzaken af.
Misschien zijn buik? Zijn tandjes? Vermoeidheid? Heeft hij het warm? Heeft hij het koud?
Ik kleedde hem zelfs helemaal uit en liet alleen zijn T-shirt en luier aan om zijn huid te controleren.
Op zijn rug was niets te zien. Op zijn buik ook niet. Zijn armen zagen er normaal uit. Daarna kleedde ik hem weer aan.
Er ging bijna nog een uur voorbij. Mijn zoon was inmiddels hees van het huilen en ik stond zelf op het punt om met hem mee te huilen.
Op een gegeven moment legde ik hem op bed en besloot ik alles opnieuw vanaf het begin te controleren, letterlijk elke centimeter van zijn lichaam.
En toen ik uiteindelijk zijn sokjes uittrok, verstijfde ik letterlijk van schrik. Nu deel ik mijn verhaal zodat andere ouders ook weten dat zoiets OOK kan gebeuren 😰😢 Het vervolg van mijn verhaal heb ik in de eerste reactie verteld 👇👇
Toen zag ik iets vreemds.
Eén beentje leek iets dikker dan het andere. Eerst dacht ik dat ik het me verbeeldde.
Ik raakte voorzichtig zijn voetje aan en de kleine begon meteen nog harder te huilen. Toen keek ik voor het eerst echt goed naar zijn voet.
Ik trok snel zijn sok uit en verstijfde. Eén van zijn teentjes was rood en sterk opgezwollen.
Er zat bijna onzichtbaar een lange, dunne haar omheen gewikkeld. Mijn haar.
Die zat zo strak dat hij letterlijk in de tere huid van mijn baby was gesneden. Het haar was zo dun dat ik eerst niet eens begreep waar ik precies naar keek. Het viel bijna weg tegen de huid.
Ik voelde me verschrikkelijk schuldig. Ik had mijn zoon meerdere keren gecontroleerd, hem uitgekleed, aan zijn buik gevoeld en naar zijn handen gekeken, maar om de een of andere reden was ik er niet eens op gekomen om zijn sokjes uit te trekken.
Ik dacht dat ze zacht waren en hem onmogelijk pijn konden doen.
Ik probeerde het haar voorzichtig te verwijderen, maar het zat veel te strak. Ik was bang om het nog erger te maken, dus riep ik meteen mijn man en samen maakten we het teentje voorzichtig vrij.
Na een tijdje begon mijn zoon rustiger te worden.
Hij snikte nog steeds, maar dat verschrikkelijke, onophoudelijke huilen was eindelijk gestopt.
Ik zat naast hem en keek naar zijn kleine, opgezwollen beentje, niet in staat te geloven dat een gewone haar de oorzaak was geweest van twee uur lang lijden.
Later kwam ik erachter dat zoiets inderdaad bij baby’s kan gebeuren. Een haar kan per ongeluk in een sok of kledingstuk terechtkomen, zich om een teentje wikkelen en zich geleidelijk steeds strakker aantrekken.
