De prins dwong elk meisje om op een gouden bol met scherpe stekels te gaan zitten. De bol woog bijna 100 kilo en de stekels waren extreem scherp. Maar toen de 130 kilo zware dochter van een graaf naar het midden van de zaal stapte, deed ze iets waardoor iedereen volledig verstijfde van verbazing π³
De prins verzamelde de mooiste meisjes van het koninkrijk in het paleis en kondigde aan dat een van hen zijn vrouw zou worden. Hij waarschuwde meteen dat ieder van hen eerst een bijzondere proef moest doorstaan, maar hij vertelde expres niet waaruit die proef precies bestond. Daarom kwamen de dochters van graven, hertogen en rijke hovelingen in hun mooiste jurken naar het paleis, ervan overtuigd dat de prins hun manieren, danskunsten of kennis van etiquette wilde testen.
Toen de deuren van de troonzaal opengingen, kwamen de meisjes één voor één binnen en zagen ze meteen een vreemd voorwerp precies in het midden van de zaal. Op de marmeren vloer stond een enorme ronde bol van puur goud, volledig bedekt met lange, scherpe stekels. De trouwste dienaren van de prins hadden er enkele weken aan gewerkt en hij woog bijna honderd kilo. De stekels waren zo scherp dat het al onaangenaam was om ernaar te kijken.
De prins zat op een hoge troon, omringd door bewakers, en keek een tijdje zwijgend naar de meisjes. Daarna stond hij op en zei:
β Mijn vrouw wordt degene die deze proef kan doorstaan.
Een van de meisjes glimlachte.
β En wat moeten we doen, Uwe Hoogheid?
De prins wees kalm naar de gouden bol.
β Jullie moeten erop gaan zitten en het zo lang mogelijk volhouden.
Meteen ging er een angstig gefluister door de zaal.
β Gaan zitten? DÑÑrop? β vroeg een meisje in een blauwe jurk verbaasd.
β Precies β antwoordde de prins.
Verschillende deelneemsters keken elkaar aan. Sommigen werden onmiddellijk bleek, want het was duidelijk dat het bijna onmogelijk was om op zoβn bol te gaan zitten zonder pijn te voelen of gewond te raken.
Als eerste stapte de dochter van een rijke hertog naar voren. Ze liep voorzichtig naar de bol, probeerde zich op de stekels neer te laten zakken, maar schreeuwde meteen en sprong weer overeind.
β Ik kan het niet!
De volgende hield het maar een paar seconden vol. De derde durfde niet eens helemaal te gaan zitten en stapte meteen opzij. Eén voor één probeerden de meisjes de opdracht uit te voeren, maar niemand hield het lang vol. Sommigen huilden, anderen werden boos en een paar weigerden zelfs mee te doen zodra ze de stekels van dichtbij zagen.
De prins zei al die tijd bijna niets.
Toen de meeste meisjes de proef al hadden afgelegd, noemde een dienaar de naam van de laatste deelneemster.
De dochter van een van de graven stapte naar voren.
Ze was anders dan de rest. Het meisje woog ongeveer honderddertig kilo, was fors gebouwd en had haar hele leven spot moeten verdragen vanwege haar uiterlijk. Zodra ze tussen de andere schoonheden verscheen, begonnen verschillende meisjes meteen blikken uit te wisselen.
β Is zij ook gekomen om de vrouw van de prins te worden? β spotte een blondine in een zilverkleurige jurk zachtjes.
Haar vriendin lachte.
β Blijkbaar wel. Al zou ik in haar plaats niet eens naar het midden durven lopen.
Het meisje hoorde alles, maar bleef doorlopen. Toen duidelijk werd dat ze richting de gouden bol ging, werd het gelach nog harder.
β Wacht eens β zei een van de deelneemsters. β Weet je zeker dat die bol haar houdt?
Verschillende meisjes begonnen te lachen.
β Hij weegt honderd kilo β antwoordde een ander. β En zij weegt waarschijnlijk nog meer.
β Dan zal de prins een nieuwe moeten laten maken β voegde een derde eraan toe. β Deze wordt zo meteen plat.
Er klonk gelach door de hele zaal. Het meisje stopte een seconde, maar liep daarna weer verder.
β Voorzichtig! β riep iemand van achteren. β Als zij gaat zitten, breken de stekels gewoon af!
β Ik maak me meer zorgen om de vloer β antwoordde een ander. β Wat als de bol samen met haar erdoorheen zakt?
Zelfs sommige hovelingen konden hun glimlach niet bedwingen. Een van de meisjes langs wie de dochter van de graaf liep, keek haar minachtend aan.
β Waarom ben je hier eigenlijk gekomen? Denk je echt dat de prins jou uit ons allemaal zal kiezen?
Het meisje bleef staan en keek haar rustig aan.
β Ik ben gekomen om de proef te doorstaan, niet om jouw toestemming te vragen.
Een paar seconden werd het om hen heen stiller.
Maar de blondine in de zilveren jurk grijnsde opnieuw spottend.
β Ga dan zitten. We zullen zien hoe lang je het volhoudt.
De dochter van de graaf liep naar de gouden bol.
Nu zag ook zij hoe scherp de stekels waren. Maar plotseling deed de 130 kilo zware dochter van de graaf iets waardoor het hele paleis verstijfde van pure verbazing π³π± Het vervolg van het verhaal staat in de eerste reactie ππ
Het meisje wist heel goed dat het pijn zou doen, maar na alles wat ze had gehoord wilde ze niet meer terugkrabbelen. Ze pakte voorzichtig haar jurk met haar handen vast, haalde diep adem en liet zich langzaam op de bol zakken.
Opnieuw klonk er wat gelach door de zaal.
Tien seconden gingen voorbij. Toen twintig. De dochter van de graaf bewoog niet.
Ze zat met rechte rug en kneep haar handen stevig samen. De pijn was hevig, haar gezicht werd bleek, maar ze bleef zwijgen.
Na een minuut werd het merkbaar stiller in de zaal.
β Waarom staat ze niet op? β vroeg een van de deelneemsters, nu zonder glimlach.
β Ik weet het niet.
De tweede minuut ging voorbij. Het meisje zat er nog steeds.
Er verscheen zweet op haar voorhoofd, haar vingers trilden, maar ze bleef recht naar de prins kijken.
Nog een minuut verstreek.
Nu lachte niemand meer.
De prins stond langzaam op van zijn troon, liep de treden af en ging naar de dochter van de graaf toe. Hij zag hoeveel pijn ze had, maar hij zag ook dat ze niet vroeg om de proef te stoppen en niet probeerde medelijden op te wekken.
Uiteindelijk stak hij zijn hand naar haar uit.
β Genoeg.
De prins hielp haar overeind en draaide zich naar de anderen.
β Ik heb deze proef niet georganiseerd om te ontdekken wie van jullie het mooist is β zei hij. β Er zijn genoeg mooie meisjes in deze zaal.
Iedereen zweeg.
β Ik wilde zien wie pijn kan verdragen wanneer ze het liefst wil opgeven, en wie niet breekt wanneer iedereen haar uitlacht.
Daarna pakte de prins de dochter van de graaf bij de hand en kondigde voor de hele zaal aan:
β De proef is voorbij. Ik heb mijn keuze gemaakt.
