Een politieagent hield zonder enige reden een jonge vrouw aan en drukte haar enkele minuten later al tegen de motorkap van haar auto terwijl hij haar handboeien omdeed. De vrouw verzette zich nauwelijks en vroeg hem alleen om iets uit de zak van haar broek te halen. Maar toen de agent zag wat erin zat, verstijfde hij van schrik 😱
Die dag was de 28-jarige Marina op weg naar huis na een lange werkvergadering. Ze reed met haar eigen auto door het centrum van de stad.
Bij een van de kruispunten verscheen plotseling een politieauto achter haar. Enkele seconden later gingen de zwaailichten aan.
Marina keek naar haar snelheid. Ze reed zelfs langzamer dan toegestaan, haar veiligheidsgordel zat vast en haar telefoon lag in haar tas.
De jonge vrouw ging rustig aan de kant van de weg staan en stopte.
Een lange politieagent van ongeveer veertig jaar liep naar het portier aan de bestuurderskant.
— Rijbewijs en autopapieren, zei hij kortaf.
Marina gaf hem de documenten.
De agent bekeek ze enkele seconden, keek daarna naar het kenteken van de auto en vervolgens opnieuw naar de vrouw.
— Stap uit de auto.
— Wat is er gebeurd? vroeg Marina rustig.
— Uw auto lijkt op een voertuig dat sinds vanochtend wordt gezocht.
De vrouw keek verbaasd.
— Vertel me dan het merk, de kleur en het kenteken van het gezochte voertuig.
De agent had duidelijk niet op die vraag gerekend.
— Ik ben niet verplicht om u nu alles uit te leggen.
— Als u mij staande houdt vanwege een opsporingsbericht, kunt u toch op zijn minst zeggen wat er precies overeenkomt.
De politieagent fronste.
Inmiddels waren enkele voorbijgangers blijven staan. Een man haalde zijn telefoon tevoorschijn en begon te filmen wat er gebeurde. De agent zag de camera en werd nog geïrriteerder.
— Ik zeg het voor de laatste keer: stap uit de auto.
Marina zuchtte en opende het portier.
— Goed, maar geef me eerst mijn documenten terug.
In plaats van te antwoorden, legde de man de documenten op het dak van de auto en beval de vrouw zich naar de auto toe te draaien.
— Waarom?
— U wordt gefouilleerd.
— Leg dan eerst uit waarom en laat er getuigen bij komen of neem de procedure op.
De agent keek haar scherp aan.
— Ga jij mij nu ook vertellen hoe ik mijn werk moet doen?
Marina antwoordde niet, maar haalde haar telefoon tevoorschijn.
— Ik ga alleen even opnemen.
De politieagent stak meteen zijn hand uit.
— Berg die telefoon op.
— Ik heb het recht om op te nemen wat er gebeurt.
Na die woorden greep de man Marina bij haar arm, draaide haar om en drukte haar tegen de motorkap. De vrouw slaakte een kreet, meer van schrik dan van pijn.
— Wat doet u?
— Niet tegenwerken.
— Ik werk niet tegen. U bent degene die hier nu een probleem van maakt.
De agent bracht haar armen achter haar rug en deed haar handboeien om.
— Nu ga je mee naar het bureau en daar kun je vertellen wat je wilt over je rechten.
Marina draaide haar hoofd en keek hem heel ernstig aan.
— Weet u zeker dat u mij naar het bureau wilt brengen?
— Waarom, moet ik me bedenken?
— Misschien.
De agent grijnsde spottend.
— En waarmee wil je me dan verrassen?
Marina zweeg enkele seconden en zei toen:
— Er zit iets in de rechterzak van mijn broek. Haal het er alstublieft uit. Met deze handboeien kan ik dat zelf niet.
De man werd wantrouwig.
— Wat zit erin?
— U wilde me toch al fouilleren. Kijk maar.
De agent stak voorzichtig zijn hand in de broekzak van de vrouw en haalde er een mysterieus voorwerp uit.
— Wat is dit?
De ogen van de politieagent werden groot van afschuw. 😳😱 Het vervolg van het verhaal staat in de eerste reactie 👇👇
De agent opende het etui, keek erin en verstijfde.
Daarna keek hij naar de vrouw, vervolgens opnieuw naar het document en las langzaam haar achternaam.
Marina bleek hoofdrechercheur te zijn van een afdeling die onderzoek deed naar zaken van machtsmisbruik door politieagenten. Maar zelfs dat was nog niet het ergste voor de agent.
— Kijk naar de tweede kaart, zei de vrouw rustig.
De man haalde nog een document tevoorschijn en werd bleek.
Marina kwam die dag niet zomaar terug van een werkvergadering. Haar afdeling ontving al enkele weken klachten over een agent met precies hetzelfde dienstnummer als de man die nu voor haar stond.
Ze wist niet dat ze juist hem zou tegenkomen, en deze controle was inderdaad volledig toevallig ontstaan.
Maar nu had ze getuigen, meerdere video-opnames en haar eigen telefoon, die al die tijd het geluid vanuit de auto was blijven opnemen.
— Doe de handboeien af, zei Marina. — En daarna raad ik u aan om niets meer aan te raken.
Deze keer probeerde de agent niet eens in discussie te gaan.
Twintig minuten later arriveerden zijn leidinggevende en twee medewerkers van de interne onderzoeksdienst ter plaatse. De politieagent probeerde uit te leggen dat de vrouw zogenaamd had geweigerd zijn bevelen op te volgen, maar de man die met zijn telefoon had gefilmd, gaf hun onmiddellijk de volledige opname.
Op de video was duidelijk te zien dat Marina rustig sprak en niets gevaarlijks had gedaan.
Diezelfde avond werd de agent geschorst, en uit het onderzoek bleek dat er ook eerder soortgelijke klachten tegen hem waren ingediend.
