Twee gevaarlijke gevangenen besloten de nieuwe jonge vrouw in de gevangenis een lesje te leren en duwden tijdens het werk haar hoofd met geweld in de gootsteen vol vuil water waarin ze de afwas deed. Ze lachten terwijl de jonge vrouw naar adem snakte en zich probeerde los te rukken, maar ze konden zich niet eens voorstellen wie hun nieuwe medegevangene werkelijk was en wat ze met hen zou doen 😨😱
Toen de jonge vrouw naar een zwaarbeveiligde vrouwengevangenis werd overgeplaatst, begreep ze meteen dat hier eigen regels golden.
Al op de eerste dag waarschuwde een bewaakster haar dat ze beter uit de buurt kon blijven van twee gevangenen die al jarenlang bijna het hele cellenblok beheersten.
De ene was lang, met donker haar en een onaangename glimlach. De andere was fors gebouwd en had heel kortgeknipt haar.
De overige gevangenen vermeden hun blik, stonden hun plaats aan tafel af en gaven zonder tegenspraak hun spullen aan hen.
Aanvankelijk begreep de nieuwkomer niet waarom iedereen zo bang voor hen was, maar al snel ontdekte ze de reden.
Deze twee vrouwen mishandelden degenen die niet voor zichzelf konden opkomen, dwongen anderen hun werk te doen, pakten hun eten af en dreigden iedereen die durfde te klagen met geweld.
Ze hadden het vooral op nieuwkomers gemunt.
Op de derde dag werd de jonge vrouw in de gevangeniskeuken tewerkgesteld, waar ze na de lunch de afwas moest doen.
Ze stond zwijgend bij een grote metalen gootsteen toen de twee gevangenen naar haar toe kwamen.
‘Vandaag doe je ook onze afwas en daarna maak je in onze plaats de hele keuken schoon,’ beval de lange vrouw.
‘Maar ik heb alleen opdracht gekregen om de borden af te wassen,’ antwoordde de jonge vrouw rustig.
De gevangene trok verbaasd haar wenkbrauwen op.
‘Begrijp je niet tegen wie je praat?’
‘Ik begrijp het heel goed, maar ik ga jullie werk niet doen.’
De vrouwen wisselden een blik en barstten vervolgens in luid gelach uit.
Ze waren gewend dat nieuwkomers al na de eerste bedreiging begonnen te huilen en om vergeving smeekten, maar deze jonge vrouw sloeg niet eens haar ogen neer.
Juist daarom besloten ze haar een voorbeeldstraf te geven, zodat de andere gevangenen hen nooit meer zouden durven tegenspreken.
De volgende ochtend, toen de jonge vrouw weer stond af te wassen, kwam de lange gevangene van achteren naar haar toe en greep haar onverwacht bij het haar.
De tweede vrouw draaide meteen haar armen op haar rug.
‘Nu zullen we je leren respect te hebben voor degenen die hier al langer zitten,’ siste de eerste.
De jonge vrouw probeerde zich los te rukken, maar de twee vrouwen waren veel sterker.
Ze bogen haar over de enorme gootsteen, die gevuld was met troebel water, etensresten en vet, en duwden haar hoofd vervolgens met een ruk onder water.
De jonge vrouw verzette zich wanhopig en probeerde haar hoofd op te tillen om adem te halen, maar de gevangenen drukten haar alleen maar harder tegen de gootsteen.
Na een paar seconden lieten ze haar los zodat ze even adem kon halen, waarna ze haar gezicht opnieuw in het vuile water duwden.
Ze lachten allebei luid, terwijl de andere vrouwen die in de keuken werkten doodsbang aan de kant stonden.
Toen de mishandeling eindelijk voorbij was, zakte de jonge vrouw naast de gootsteen op haar knieën en hoestte lange tijd terwijl ze probeerde op adem te komen.
‘Ik hoop dat je nu begrijpt wie hier de baas zijn,’ sneerde de lange gevangene.
Ze dachten dat ze gewonnen hadden, maar ze konden zich niet eens voorstellen wie deze nieuwkomer werkelijk was en wat ze heel binnenkort met hen zou doen 😳😱 Het vervolg van het verhaal vind je in de eerste reactie 👇👇
De jonge vrouw tilde langzaam haar hoofd op, veegde haar gezicht af met haar mouw en vroeg plotseling:
‘Weten jullie zeker dat hier geen camera’s hangen?’
De vrouwen begonnen weer te lachen.
‘De camera’s in de keuken werken al een maand niet meer, domkop. Je kunt klagen bij wie je maar wilt.’
Maar de jonge vrouw antwoordde niet. Ze keek hen alleen allebei aandachtig aan en ging weer aan het werk.
Die avond vroeg ze een bewaakster om een vel papier en een pen en schreef vervolgens een korte verklaring.
Maar in plaats van een klacht over de mishandeling in te dienen, verzocht ze om een gesprek met de gevangenisdirecteur.
De volgende ochtend kwamen onverwacht enkele onbekende mannen in nette pakken naar de gevangenis.
Samen met de directeur liepen ze naar de keuken waar de gevangenen werkten.
Toen de lange vrouw hen zag, gaf ze haar vriendin spottend een por met haar elleboog.
‘Kijk, ons prinsesje heeft toch geklaagd.’
Maar een paar seconden later verdween bij beiden de glimlach van het gezicht.
Een van de mannen liep naar de jonge vrouw bij de gootsteen en sprak haar respectvol aan:
‘We hebben uw bericht ontvangen. Het onderzoek is al begonnen.’
Het bleek dat de nieuwe gevangene een voormalige rechercheur was die jarenlang onderzoek had gedaan naar misdrijven binnen gevangenissen.
Nadat ze had geholpen een groot corruptienetwerk bloot te leggen, was ze bedreigd. Kort daarna hadden ze een strafzaak tegen haar gefabriceerd en haar vervolgens juist naar deze gevangenis gestuurd, in de verwachting dat ze hier snel gebroken zou worden.
Maar nog voor haar overplaatsing was het de jonge vrouw gelukt bewijsmateriaal aan haar voormalige collega’s te overhandigen.
Nu had haar verklaring aanleiding gegeven tot een dringend onderzoek.
En het ergste voor de twee gevangenen was dat de defecte camera’s in de keuken inderdaad niets hadden vastgelegd, maar dat een medewerkster die de onderzoekers in het geheim hielp de dag ervoor een kleine geluidsrecorder bij de gootsteen had geplaatst.
Op de opname waren de bedreigingen, het gelach en de uitspraken van de vrouwen te horen dat de bewaaksters geld kregen om te zwijgen.
Tijdens het onderzoek werd ook ander bewijsmateriaal gevonden: verboden mobiele telefoons, lijsten met geldoverboekingen en klachten van gevangenen die de directie jarenlang verborgen had gehouden.
De twee vrouwen werden onmiddellijk geboeid de keuken uit geleid.
Toen ze langs de jonge vrouw liepen, bleef de lange gevangene plotseling staan en vroeg zacht:
‘Heb je je expres niet verzet, zodat we gepakt zouden worden?’
De jonge vrouw keek haar recht in de ogen.
‘Nee, ik heb me verzet. Jullie waren er gewoon van overtuigd dat jullie ermee weg zouden komen.’
Enkele weken later werden tegen beide vrouwen nieuwe aanklachten ingediend en werden verschillende gevangenismedewerkers gearresteerd.
De zaak van de jonge vrouw werd opnieuw bekeken en kort daarna vernietigde de rechtbank haar veroordeling.
Maar wat de gevangenen het meest verbaasde, was dat ze voor haar vrijlating terugkeerde naar de keuken, naar diezelfde gootsteen liep en tegen de vrouwen die vroeger niet eens hun ogen durfden op te slaan zei:
‘Denk nooit dat iemand zwak is alleen omdat diegene er alleen voor staat tegenover alle anderen.’
