Toen de man hoorde dat de artsen zijn vrouw nog maar drie dagen te leven gaven, boog hij zich naar haar toe en fluisterde met een zelfgenoegzame glimlach: “Eindelijk wordt al jouw bezit van mij”; maar hij vermoedde niet eens welk wraakplan zijn “gehoorzame” vrouw voor hem had voorbereid 😢😱
Toen Lia haar ogen opende, voelde ze meteen hoe haar hoofd tolde. Ze voelde niets behalve pijn.
Uit de gang klonken stemmen. Lia herkende de gedempte stem van de hoofdarts:
— Haar toestand is kritiek… Het leverfalen verergert… Drie dagen hooguit.
De tweede stem herkende ze zelfs door de muur heen. De stem van haar man — Oliver.
Lia hield haar ogen halfopen om te kunnen kijken. De deur ging open.
Oliver kwam binnen met een bos bloemen in zijn hand, ging op de rand van het bed zitten en pakte Lia’s hand vast.
Hij streelde haar pols en boog zich dichter naar haar toe. Hij was ervan overtuigd dat zijn vrouw, verdoofd door sterke kalmeringsmiddelen, niets kon horen.
En toen fluisterde hij:
— Eindelijk. Ik heb hier zo lang op gewacht. Jouw huis, jouw rekeningen, jouw bedrijf… Alles wordt eindelijk van mij.
Hij glimlachte — zacht, bijna teder. Lia begreep: haar man had altijd alleen maar geld van haar gewild.
Oliver stond op, zette een masker van zogenaamd verdriet op en zei al in de gang tegen de verpleegster:
— Wilt u alstublieft goed op haar letten? Ik maak me zo’n zorgen… Ze is mijn hele leven.
Lia werd bijna misselijk van zijn hypocrisie. De deur sloot.
Ze opende haar ogen helemaal. Haar hart bonsde wild.
In de gang klonken plotseling het kletteren van water en zachte voetstappen. Iemand dweilde de vloer. Lia verzamelde al haar kracht en riep:
— Meisje… komt u even?
De deur ging een stukje open. Een jonge schoonmaakster keek naar binnen — mager, bang maar oplettend. Op haar badge stond “Maria”.
— Ja? Gaat het niet goed met u? — vroeg ze, al klaar om een arts te halen.
— Nee, — fluisterde Lia. — Ik moet u iets vragen.
Maria kwam dichterbij. Lia greep haar hand zo stevig als ze kon.
— Luister goed. Als u alles doet wat ik zeg… hoeft u nooit meer als schoonmaakster te werken. Nooit meer.
Maria verstijfde. Haar ogen werden groot.
— Wat moet ik…?
Lia sprak zacht maar vastberaden. 😢😱 Vervolg in de eerste reactie 👇👇
Lia dicteerde haar het adres van de kluis, de code, de lijst met documenten, de naam van de advocaat en instructies over wie ze moest bellen en welke opnames ze uit het bewakingsarchief van de kliniek moest halen.
Maria luisterde zonder haar te onderbreken. Toen Lia klaar was, knikte de jonge vrouw alleen maar:
— Ik zal alles doen. Ik beloof het.
Maria ging meteen aan de slag. Tegen de ochtend was alles geregeld.
Alle documenten over vastgoed, bedrijven, beleggingsportefeuilles en kluisjes waren overgedragen aan een liefdadigheidsstichting.
Op Maria’s naam was een klein percentage van de stichting geregistreerd — groot genoeg om haar voorgoed van zwaar werk te bevrijden.
Toen Oliver terugkeerde naar de kliniek, was hij klaar om zijn toneeltje op te voeren. Hij kwam de kamer binnen, ging naast haar zitten en pakte Lia’s hand.
— Hoe voel je je? — fluisterde hij met gebroken stem.
Lia keek hem aan alsof al haar krachten haar hadden verlaten. Haar stem was zwak, maar helder:
— Oliver… ik heb… documenten getekend.
Hij verstijfde.
— Welke… documenten, lieveling?
Lia hoestte zacht, alsof ze haar gedachten moest ordenen.
— Ik heb al mijn bezittingen overgedragen aan een liefdadigheidsstichting. Jij krijgt niets.
Olivers gezicht vertrok van woede.
— Wat heb je gedaan?! Dat… dat mocht je niet doen!
— Dacht je dat ik blind was?…
Hij barstte uit:
— Maak het ongedaan! Hoor je me?! Maak het ongedaan! Alles is van mij, en jij kan voor mijn part doodvallen!
— Je hebt altijd mijn dood gewenst, Oliver. Maar het lijkt erop dat jij nu degene bent die alles kwijt is.
