Papa zei voortdurend dat ik slecht rook en beval me te douchen met de zeep die hij me gaf – totdat ik op een dag ontdekte dat het helemaal geen zeep was 😲😲
Papa bleef steeds hetzelfde zeggen: „Je stinkt vreselijk, ga onder een koude douche. Hier is de zeep – alleen hiermee.” Ik volgde zijn aanwijzingen zonder vragen te stellen. Het koude water sneed in mijn huid en de geur van dat stuk was zo sterk dat ik duizelig werd.
Met elke dag voelde ik me slechter: zwakte, droge huid, slapeloze nachten… Mama zweeg. Ze zweeg altijd, wat vreemd was – vroeger deelden we alles met elkaar.
Ik waste me drie keer per dag, maar vader zei steeds dat ik toch stonk.
Op een avond kwam mijn vriend op bezoek. Ik kon het niet meer aan en vroeg:
— Zeg eerlijk… ruik ik slecht?
Hij lachte, dacht dat het een grap was, maar toen hij mijn serieuze gezicht zag, zei hij nee. Eindelijk vertelde ik hem wat er thuis aan de hand was. Een moment later ging hij naar de badkamer en kwam bleek als een muur terug, trillend, met een stuk zeep in zijn handen.
— Wie heeft je dit gegeven?! — zijn stem trilde.
— Papa… Waarom?
Hij legde zijn handen op zijn hoofd:
— Dit is geen zeep! Waarom heb je je hiermee gewassen? Dit is… 😱😱 Vervolg in de eerste reactie 👇👇
— Het wordt gebruikt om ongedierte te behandelen en af te schrikken. Het is een industrieel product, niet bedoeld voor mensen!
De wereld werd wazig voor mijn ogen.
— Wat bedoel je?.. — de woorden bleven steken in mijn keel.
Hij draaide voorzichtig de zeep in zijn handen en liet het kleine lettertje op de achterkant van de verpakking zien.
— Kijk. Zwart op wit: „Pesticidebehandeling”. Geen wonder dat je je slecht voelt.
Ik zakte neer op de rand van het koude bad, het betegelde oppervlak leek me naar de grond te trekken. Mijn hart bonkte zo hard dat ik zijn woorden nauwelijks kon horen.
Woede, verraad, angst – alles vermengde zich in mij tot een kluwen. Waarom dwong mijn vader me dit te gebruiken? Waarom zweeg mama?
Mijn vriend ging naast me zitten en sloeg voorzichtig zijn armen om mijn schouders.
— We gaan dit oplossen, hoor je? — zei hij zacht. — Je zult dit nooit meer gebruiken. Ik zal alles uitvinden.
Maar zijn blik zei meer dan woorden. Er was bezorgdheid te lezen… en iets meer. Hij wist duidelijk meer dan hij zei.
