Na de dood van de jonge keizerin gaf de heerser opdracht om twaalf jonge vrouwen uit alle hoeken van zijn rijk naar het paleis te brengen om hem te “dienen”. Maar al na de eerste nacht die hij alleen met hen had doorgebracht, waren de dienaren die ’s ochtends de deuren van zijn vertrekken openden geschokt door wat zij daarbinnen aantroffen 😱
Na de dood van de jonge keizerin werd het hele paleis in rouw gedompeld. Tenminste, zo leek het van buitenaf. Op straat liepen mensen met gebogen hoofd, op de pleinen doofden de feestverlichting en in de tempels brandden dag en nacht kaarsen. Toch rouwde niemand zo oprecht als de gewone inwoners van het rijk. Zij hielden met heel hun hart van hun keizerin.
De jonge vorstin was vriendelijk, rechtvaardig en probeerde altijd de armen te helpen. Ze opende weeshuizen, deelde graan uit tijdens hongersnoden en luisterde vaak persoonlijk naar de klachten van gewone mensen. Velen zeiden dat het juist dankzij haar was dat het enorme rijk nog niet was veranderd in een plaats van angst en wanhoop.
Maar haar echtgenoot was haar complete tegenpool.
De keizer werd beschouwd als een van de wreedste heersers van zijn tijd. Zelfs zijn eigen adviseurs waren bang voor hem. Voor de kleinste fout kon hij bevel geven iemand in de gevangenis te werpen, een hele familie van haar bezittingen beroven of een onschuldige laten executeren. De mensen haatten hem, maar niemand durfde dat hardop te zeggen.
Na verloop van tijd begon de keizer iets op te merken dat hem steeds meer ergerde.
Waar de keizerin ook kwam, de mensen begroetten haar met glimlachen. Wanneer de keizer door de straten reed, probeerden de inwoners zijn blik te vermijden. Maar zodra de keizerin verscheen, verzamelden zich menigten blije mensen om haar heen.
Met elk jaar werd zijn jaloezie groter.
Toen gebeurde er iets waar men in het paleis liever niet over sprak.
Op een dag werd de jonge keizerin plotseling ziek. Alles gebeurde veel te snel. De beste genezers konden haar niet helpen en enkele dagen later hoorde het hele rijk het verschrikkelijke nieuws van haar overlijden.
Velen fluisterden dat de ziekte wel erg plotseling was verschenen en dat de keizer erachter zat. Maar niemand had daar bewijs voor.
Slechts enkele weken na de begrafenis riep de keizer zijn dienaren bijeen en gaf hij een nieuw bevel.
— Breng mij de twaalf mooiste en jongste vrouwen uit mijn hele rijk. Ik zal een nieuwe vrouw kiezen.
Het bevel werd onmiddellijk uitgevoerd.
Soldaten werden naar verschillende provincies gestuurd. Enkele weken later begonnen wagens met jonge vrouwen bij het paleis aan te komen. Sommigen waren dochters van kooplieden, anderen kwamen uit adellijke families en weer anderen uit kleine dorpen.
Niemand durfde te weigeren. Maar iedereen wist heel goed wat er in het paleis gebeurde.
De vrouwen hadden al geruchten gehoord over het wrede karakter van de heerser. Velen huilden tijdens de hele reis. Sommigen probeerden de soldaten over te halen hen naar huis te laten terugkeren. Anderen baden tot de goden en hoopten op een wonder.
Toen alle twaalf vrouwen in het paleis waren verzameld, werden zij door enorme poorten, lange gangen en luxueuze zalen geleid die waren versierd met goud en edelstenen.
Maar de pracht kon de angst niet verbergen. Elke vrouw begreep dat zij in een val was gelopen.
’s Avonds organiseerde de keizer een groot feestmaal. Muzikanten speelden muziek, dienaren brachten kostbare gerechten rond en de heerser zat zelf op een hoge troon de vrouwen aandachtig te bekijken.
Zijn blik maakte velen ongemakkelijk. Toen het feestmaal voorbij was, werden de vrouwen naar een grote kamer in het paleis gebracht. Niet lang daarna kwam de keizer zelf binnen.
De zware deuren werden gesloten. Buiten werden bewakers opgesteld.
Daarna viel de stilte.
Niemand wist wat er binnen gebeurde. De nacht leek eindeloos te duren.
Later gaven enkele dienaren toe dat zij gedempte stemmen achter de deuren hadden gehoord. Sommigen beweerden dat ze een ruzie hadden gehoord. Anderen waren ervan overtuigd dat ze gehuil hadden gehoord.
Maar niemand durfde te gaan kijken. De keizer had verboden hem tot de ochtend te storen.
Toen de eerste zonnestralen het paleis bereikten, liep de hofmeester samen met enkele dienaren naar de keizerlijke vertrekken.
De bewakers openden de deuren.
Maar wat zij daarbinnen zagen, deed iedereen verstijven van afschuw. 😱😳 Het vervolg van het verhaal vind je in de eerste reactie 👇👇
Op de vloer lag de keizer zelf. Hij zou nooit meer iemand kwaad kunnen doen.
De kamer was een complete chaos. Omgevallen tafels, verspreide stoffen en gebroken servies lagen overal.
En midden in de kamer stonden de twaalf vrouwen. Geen van hen zag er nog bang uit. Integendeel, voor het eerst was er geen angst meer in hun ogen.
Later bleek dat de vrouwen die nacht met elkaar hadden gesproken en hadden ontdekt dat ieder van hen iemand had verloren door de wreedheid van de heerser. Bij de één was haar vader geëxecuteerd, bij de ander was haar huis afgenomen en een derde had haar broer naar dwangarbeid zien sturen.
Ze waren allemaal slachtoffer geworden van dezelfde man.
Toen besloten de vrouwen dat zij hem niet langer zouden toestaan de levens van anderen te verwoesten.
Die nacht verenigden zij zich en deden zij wat duizenden mensen in het rijk jarenlang niet hadden durven doen.
Het nieuws verspreidde zich met ongelooflijke snelheid door het land.
Toen de inwoners hoorden wat er was gebeurd, voelden velen voor het eerst in jaren weer vreugde.
En de twaalf vrouwen bleven voor altijd in het geheugen van het volk voortleven als degenen die het rijk hadden bevrijd van een wrede heerser.
Dit is geen historisch feit, maar het resultaat van onze verbeelding, gecreëerd voor een fictief verhaal.
