Decennialang kon geen enkele vrouw koningin van Elvaria worden als de koninklijke adelaar haar afwees. Maar toen de lelijkste vrouw van het koninkrijk naar de vogel toe liep, gebeurde er iets waardoor iedereen in het paleis verstijfd van schrik bleef staan 😳
Al vijfentwintig jaar bestond er in het koninkrijk Elvaria een vreemde traditie.
De koningin werd hier niet gekozen door adviseurs, niet door rijke families en zelfs niet door de koning zelf.
Zij werd gekozen door de koninklijke adelaar.
Deze traditie ontstond na een verschrikkelijk jaar waarin drie koninginnen achter elkaar onverwacht stierven. Elk van hen kwam uit een invloedrijke familie, elk beloofde het land sterker te maken, maar geen van hen regeerde lang.
De mensen begonnen te zeggen dat de troon vervloekt was.
Toen stelde een oude adviseur een ongebruikelijke oplossing voor.
Al vele generaties leefde er in het paleis een enorme koninklijke adelaar. Volgens de legende waren zijn voorouders ooit geschonken aan de eerste koning van Elvaria. De adviseur verklaarde dat de volgende vorstin door de vogel zelf gekozen moest worden.
In het begin lachte iedereen.
Maar de eerste vrouw voor wie de adelaar rustig zijn kop boog en toestond dat ze zijn veren aanraakte, was de jonge Eleonora.
Ze regeerde bijna twintig jaar.
In die tijd werden in Elvaria nieuwe wegen aangelegd, werden de belastingen voor arme gezinnen verlaagd, gingen er scholen open en werden meerdere steden na de oorlog herbouwd.
Daarna lachte niemand meer om de oude vogel.
Toen de koningin stierf, begon een nieuwe selectie.
Maar er ontstond een probleem. De adelaar wees iedereen af.
Zodra er weer een adellijke vrouw naderde, begon de vogel wild met zijn vleugels te slaan, te krijsen en met zijn klauwen op de houten standaard te slaan.
Eén hertogin liep zelfs een diepe kras op haar arm op.
Er gingen bijna drie jaar voorbij, maar Elvaria had nog steeds geen nieuwe vorstin.
Voor de volgende proef kwamen vrouwen uit het hele koninkrijk.
De belangrijkste kandidate was lady Celeste, de dochter van de invloedrijkste graaf.
Ze kwam de zaal binnen in een dure witte jurk, geborduurd met goud en edelstenen.
— Als de adelaar echt kan kiezen, zal hij mij zeker kiezen, zei ze zacht tegen haar vader.
Celeste was goed opgeleid, mooi en kwam uit een familie die bijna een derde van de gronden in het noorden van het land bezat.
Toen ze de vogel naderde, werd het stil in de hele zaal. Celeste stak haar hand uit. De adelaar keek haar een paar seconden aan en spreidde toen plotseling zijn enorme vleugels en sloeg met zijn snavel vlak naast haar vingers.
Het meisje schreeuwde en deinsde achteruit. Er ging een gemompel door de zaal.
Juist op dat moment stond er nog een andere vrouw tussen de gasten. Haar naam was Mara.
In het koninkrijk was ze om een heel andere reden bekend.
Mara was geboren met grove gelaatstrekken, en na een zware ziekte in haar jeugd was haar huid bedekt geraakt met ernstige littekens en ontstekingen. Ze was stevig gebouwd, droeg oude kleren en haar haar zat bijna altijd in de war.
De mensen noemden haar de lelijkste vrouw van Elvaria.
Sommige eigenaars van jaarmarkten boden haar zelfs geld aan om zich samen met circusartiesten aan het publiek te laten zien. Mara stemde daarmee in, omdat ze bijna geen andere manier had om geld te verdienen.
Ook naar het paleis was ze alleen gebracht om de gasten te vermaken. De hele avond lachten rijke mensen haar uit, vroegen haar grappige verhalen te vertellen en lieten haar expres door de zaal lopen, zodat ze daarna achter haar rug om konden fluisteren.
Toen de proef voorbij was, riep een jonge edelman plotseling:
— Laat haar het ook proberen! Erger dan dit kan het toch niet worden!
De zaal barstte in lachen uit. Mara werd bleek.
Ze wilde niet naar de adelaar toe, maar meerdere mensen begonnen haar naar voren te duwen. Het meisje liep langzaam naar de enorme vogel toe. Maar in de volgende seconde gebeurde er iets waardoor iedereen in de zaal volledig verstijfde van schrik 😱😰 Het vervolg van het verhaal vind je in de eerste reactie 👇👇
De adelaar hief zijn kop op. Iedereen verwachtte dat hij weer zou krijsen of met zijn klauwen zou slaan.
Maar in plaats daarvan liet de vogel plotseling zijn vleugels zakken. Mara stak voorzichtig haar hand uit. De adelaar boog zijn kop en drukte zich rustig tegen haar handpalm.
Het werd zo stil in de zaal dat je het knetteren van de kaarsen kon horen. Daarna deed de vogel iets wat hij zelfs bij de vorige koningin nooit had gedaan. Hij sprong van zijn standaard, liep naar Mara toe en boog zijn kop recht voor haar.
De oude hofbewaarder werd bleek.
— Adelaars van deze bloedlijn begroeten alleen mensen met koninklijk bloed op deze manier.
Iedereen keek naar Mara. De koning, die tot dat moment zwijgend had toegekeken, merkte plotseling een klein zilveren medaillon om haar hals op.
Langzaam kwam hij dichterbij.
Dat medaillon had toebehoord aan zijn eerste vrouw.
Vele jaren geleden had zij een meisje gekregen. De koning, die wanhopig op een zoon had gehoopt, werd toen woedend en beval zijn dienaren om zich van het kind te ontdoen.
Hem werd verteld dat het bevel was uitgevoerd.
Maar de dienaren hadden het niet over hun hart kunnen verkrijgen om de baby te doden.
In het geheim gaven ze het meisje aan een arm gezin, ver van de hoofdstad. Zo groeide Mara op zonder ooit te vermoeden wie ze werkelijk was.
De koning keek haar een paar seconden aan en sloeg toen, voor het eerst in vele jaren, beschaamd zijn ogen neer.
En de vrouw om wie het hele paleis nog maar enkele minuten eerder had gelachen, stond nu naast de koninklijke adelaar.
En nu lachte niemand meer.
