Een man duwde zijn vrouw uit een rijdende trein om van haar af te komen en haar bezit in handen te krijgen, maar hij kon zich niet eens voorstellen wat er slechts enkele minuten later zou gebeuren šØš²
De trein denderde langzaam over een oude spoorbrug boven een diepe kloof. Ver beneden kolkte de rivier, en de wind waaide tussen de wagons door, waardoor de metalen constructies zacht kraakten. Enkele passagiers stonden bij de ramen en keken naar de bergen die door de avondzon werden verlicht.
Marina stapte naar het smalle platform tussen de wagons. Ze leunde tegen de koude reling en sloot even haar ogen, in een poging haar gedachten te kalmeren. Achter haar verscheen de gestalte van haar man.
Aleksej kwam bijna geruisloos dichterbij.
ā Mooi, nietwaar? zei hij rustig.
Marina glimlachte licht en keek naar beneden.
ā Heel mooiā¦ zelfs een beetje eng. Kijk eens hoe hoog het is.
Haar man kwam dichterbij. Te dichtbij.
Hij zweeg enkele seconden, alsof hij zijn gedachten verzamelde. Toen zei hij zacht:
ā Weet jeā¦ soms maakt het leven alles veel eenvoudiger dan we denken.
Marina fronste en draaide zich naar hem om.
ā Wat bedoel je?
Maar het antwoord hoorde ze al niet meer.
In de volgende seconde duwde Aleksej haar plotseling met beide handen.
Marina had niet eens tijd om te schreeuwen. Haar lichaam verdween meteen over de reling en loste op in de leegte onder de brug. Alleen haar lichte roze jurk flitste een moment in de lucht voordat ze beneden verdween.
De trein reed verder.
Aleksej stond roerloos en ademde zwaar. Hij keek snel om zich heen ā er was niemand op het platform. De deur van de wagon achter hem zwaaide zachtjes in de wind.
ā Het is voorbijā¦ fluisterde hij tegen zichzelf. ā Het is gedaan.
Hij trok zijn jasje recht, deed een paar stappen achteruit en opende de wagondeur.
Maar op dat moment gebeurde er iets wat hij zich niet eens kon voorstellen š±šØ Het vervolg kun je vinden in de eerste reactie šš
Op dat moment klonk er een stem vanaf de andere kant van de gang.
ā Pardonā¦ was u zojuist op het platform?
Aleksej verstijfde.
Voor hem stond een man van ongeveer veertig met een camera in zijn handen.
ā Ik maak reisvideoās voor een blog, zei hij rustig. ā Een geweldige brugā¦ ik was net een video aan het opnemen door het raam.
Hij tilde de camera een beetje op.
ā En ik denkā¦ dat alles wat zojuist gebeurde op beeld is vastgelegd.
Aleksej voelde hoe de kou langzaam langs zijn rug omhoog kroop.
ā De trein stopt straks bij het volgende station, voegde de man zacht toe. ā Ik denkā¦ dat we met de conducteur moeten praten.
Aleksej antwoordde niets. Hij wist nog niet dat het ergste voor hem pas heel binnenkort zou beginnen.
Want daar beneden, onder de brug, was iets gebeurd wat hij nooit had kunnen verwachten.
Marina viel enkele lange seconden in de leegte. De wind sloeg tegen haar gezicht en de lucht rukte de adem uit haar borst. Maar direct onder de brug stroomde een brede bergrivier.
Haar lichaam sloeg met enorme kracht op het water.
De kou drong door haar hele lichaam. Een moment verloor ze het bewustzijn, maar de stroming duwde haar naar de oppervlakte. Marina hapte naar adem en probeerde boven water te blijven.
Op de oever, niet ver daarvandaan, lag een vissersboot. Twee mannen hoorden eerst een harde plons en zagen daarna een vrouw in het water.
ā Een persoon in de rivier! Snel! riep een van hen.
Ze stuurden de boot naar haar toe en enkele minuten later trokken ze Marina al aan boord.
Ze was bleek, trilde van de kou, maar ze leefde.
ā Wie heeft dit gedaan? vroeg een van de vissers terwijl hij haar een jas omlegde.
Marina opende met moeite haar ogen.
ā Mijn manā¦ fluisterde ze.
Ondertussen naderde de trein al het volgende station. Aleksej stond bij het raam en probeerde kalm te lijken.
Hij had geen idee dat de vrouw die hij zojuist van de brug had geduwd wonderbaarlijk had overleefdā¦ en dat de politie hem heel binnenkort direct op het perron zou opwachten.
