Een jong meisje verwarde op een avond tijdens een zware regenbui haar taxi en stapte per ongeluk in de auto van de gevaarlijkste mensen van de stad, maar ze kon zich niet eens voorstellen wat er die nacht met haar zou gebeuren 😨
De werkdag eindigde veel later dan gewoonlijk. Een jonge secretaresse genaamd Emma was bijna helemaal alleen achtergebleven in het enorme kantoorgebouw. Buiten rommelde de donder en de hevige regen zette de straten zo onder water dat zelfs het huis ernaast niet te zien was.
Toen Emma eindelijk haar computer uitzette, was het bijna tien uur ’s avonds. Ze bestelde een taxi, trok haar jas aan en haastte zich naar de uitgang.
De app meldde dat er een zwarte auto op haar wachtte. Op hetzelfde moment stopte er bij de ingang een dure auto in dezelfde kleur.
Emma bedekte haar hoofd met haar tas, rende door de regen en ging snel op de achterbank zitten.
— Goedenavond. Green Street, nummer vierentwintig, zei ze vermoeid, zonder zelfs maar naar de chauffeur te kijken.
De man achter het stuur draaide langzaam zijn hoofd en keek haar vreemd aan via de achteruitkijkspiegel.
— Weet u zeker dat u hier moet zijn? vroeg hij.
— Ja, natuurlijk. Ik ben erg moe, dus rijd alstublieft sneller.
De chauffeur antwoordde niet. Hij bleef zitten alsof hij op iemand wachtte.
Emma pakte haar telefoon en merkte pas toen op dat haar echte taxi aan de overkant van de straat was gestopt. Ze wilde zich verontschuldigen en uitstappen, maar op dat moment gingen de deuren van de auto aan beide kanten tegelijk open.
Links van haar ging een jonge blonde man zitten, en rechts van haar nam een lange brunette in een zwart T-shirt plaats. Ze waren allebei nat door de regen, maar gedroegen zich zo kalm alsof de aanwezigheid van een onbekend meisje in hun auto hen helemaal niet verbaasde.
Emma keek eerst naar de een en toen naar de ander en voelde haar hart stilstaan.
Ze herkende de mannen meteen.
Het waren de gebroeders Moretti — de invloedrijkste en gevaarlijkste mensen van de stad. Ze bezaten bouwbedrijven, hotels, restaurants en tientallen dure gebouwen. Emma werkte als secretaresse bij een van hun bedrijven.
Er gingen de meest verschrikkelijke verhalen over de broers rond. Vooral de oudste, Daniel Moretti, werd gevreesd. Men zei dat hij verraad nooit vergaf en dat hij iedereen kon vinden, zelfs als die persoon zich aan de andere kant van de wereld verborg.
De blonde broer Alex keek geïnteresseerd naar het doodsbange meisje.
— O, en wie heeft deze schoonheid in onze auto achtergelaten?
— Het spijt me, het was een vergissing! zei Emma snel. — Ik heb jullie auto met mijn taxi verward. Ik stap meteen uit.
Ze stak haar hand uit naar de deurklink, maar Alex bewoog niet. Aan de andere kant zat Daniel, dus ontsnappen was onmogelijk.
— Laat me alsjeblieft gaan, smeekte het meisje met trillende stem. — Ik heb niets gezien en ik zal niemand iets over onze ontmoeting vertellen.
Daniel keek haar lang en aandachtig aan. Emma voelde zich nog slechter. Het was precies die koude blik die mensen gewoonlijk beschreven wanneer ze het ongeluk hadden gehad hem persoonlijk te ontmoeten.
Daarna richtte de man zijn blik op de chauffeur.
— Rij.
De auto kwam in beweging.
— Waar brengen jullie me heen? vroeg Emma doodsbang.
Niemand antwoordde.
Het meisje begreep in haar angst niet wat er gebeurde, maar ze had geen idee hoe die nacht voor haar zou eindigen en met wat voor mensen ze zojuist betrokken was geraakt. 😱😮 Je vindt het vervolg van het verhaal in de eerste reactie 👇👇
Het meisje klemde haar telefoon stevig vast, maar durfde geen hulp te bellen. Alex zat veel te dicht bij haar en Daniel hield zijn ogen onafgebroken op haar gericht. Buiten het raam schoten donkere straten voorbij, overspoeld door de regen.
— Ik ben echt per ongeluk hier ingestapt, zei Emma opnieuw. — Als jullie willen, kan ik voor de rit betalen. Laat me alsjeblieft gewoon gaan.
Alex begon plotseling te lachen.
— Daniel, ze denkt dat we haar hebben ontvoerd.
— Hebben jullie dat dan niet gedaan? vroeg het meisje angstig.
— Nee, antwoordde de brunette rustig. — We brengen je naar huis.
Emma verstijfde en keek uit het raam. Pas toen begreep ze dat de auto echt in de richting van haar wijk reed.
— Hoe weten jullie waar ik woon?
— Je hebt zelf het adres aan de chauffeur verteld toen je instapte, herinnerde Daniel haar eraan.
Alex glimlachte opnieuw, maar de oudste broer bleef het meisje uiterst serieus aankijken. Het verbaasde hem dat ze ondanks haar angst probeerde rustig te blijven en zelfs bereid was met hen in discussie te gaan.
— Werk je bij ons bedrijf? vroeg hij.
Emma knikte.
— Ik ben secretaresse op de financiële afdeling.
— Waarom ga je zo laat naar huis?
— Mijn baas heeft me extra werk gegeven.
Daniels gezicht veranderde meteen.
— Dwingt hij je vaak om tot laat in de nacht alleen te blijven?
— Soms.
De man zei niets, maar Emma begreep aan zijn blik dat haar baas de volgende ochtend een zeer onaangenaam gesprek te wachten stond.
Een paar minuten later stopte de auto voor haar huis. De chauffeur stapte als eerste uit en opende de deur. Emma stond al op het punt weg te rennen, maar Daniel pakte zijn colbert dat naast hem lag en gaf het aan haar.
— Buiten regent het hard.
— Dat is niet nodig, ik ben snel binnen.
— Neem het, zei hij kort op een toon die geen tegenspraak toeliet.
Emma legde het colbert over haar schouders en stapte uit de auto. Voordat ze de deur sloot, draaide ze zich om.
— Bedankt dat jullie me naar huis hebben gebracht.
— Kijk de volgende keer eerst in wiens auto je stapt, antwoordde Daniel.
De auto reed weg en Emma bleef nog enkele seconden onder de luifel staan. Ze wist niet dat Alex in de auto glimlachend naar zijn broer keek.
— Denk er niet eens aan te zeggen dat je haar niet leuk vond. Ik zag hoe je naar haar keek.
Daniel antwoordde niet. Hij bleef alleen door de achterruit kijken totdat het meisje volledig in de ingang van het gebouw verdween.
De volgende ochtend kwam Emma met het colbert in haar handen naar haar werk. Ze wilde het via de beveiliging teruggeven, maar bij de ingang stond Daniels persoonlijke assistent al op haar te wachten.
— Meneer Moretti heeft gevraagd of u naar boven wilt komen.
Emma’s knieën begonnen te trillen. Ze dacht dat ze ontslagen zou worden vanwege haar fout van de vorige avond.
Maar toen ze het enorme kantoor op de bovenste verdieping binnenkwam, stond Daniel bij het raam met twee kopjes koffie.
— Wilde u mij spreken?
De man draaide zich om en glimlachte voor het eerst naar haar.
— Ja. Ik wilde controleren of je vandaag mijn kantoor met een ander zou verwarren.
Emma begreep dat hij een grapje maakte en glimlachte zelf ook onwillekeurig.
Na die avond vond Daniel steeds vaker een reden om naar de financiële afdeling te gaan. Soms vroeg hij Emma om documenten te brengen die hij ook van iedere andere medewerker had kunnen krijgen. Soms bleef hij bij haar bureau staan en vroeg hij of ze een taxi had besteld.
Enkele weken later begon het opnieuw hard te regenen bij het kantoor. Toen Emma naar buiten ging, stond de bekende zwarte auto bij de ingang en wachtte Daniel naast de wagen op haar.
— Deze keer heb ik zeker geen taxi besteld, zei Emma glimlachend.
— Dat weet ik, antwoordde hij terwijl hij de deur voor haar opende. — Vandaag ben ik zelf gekomen om je op te halen.
Emma wist nog niet waar deze rit hen zou brengen. Maar Daniel begreep al dat de onbekende vrouw die ooit per ongeluk in de verkeerde auto was gestapt, voor altijd een plaats in zijn hart had veroverd.
