De visser trok aan de draad en haalde uit de modder een voorwerp met een zeer vreemde vorm tevoorschijn: toen hij de vondst van de modder schoonwaste, was hij geschokt toen hij begreep wat het was 😱😨
De visser kwam vroeg in de ochtend naar de oever, zoals hij bijna elke zaterdag deed. De lucht was al opgeklaard, maar overal waren nog de sporen van de storm van gisteren te voelen. ’s Nachts had het hier hard geregend, de wind dreef de golven recht naar de kust en de zee had een hoop afval op het land geworpen: stukken planken, zeewier, plastic flessen en wat roestige stukken ijzer.
De man liep langzaam over de natte klei in rubberlaarzen en zocht een plek waar hij rustig zijn hengel kon neerzetten. Hij hield ervan om in stilte te vissen, daarom koos hij altijd plaatsen ver weg van mensen.
Toen merkte hij een vreemd detail op. Uit de dikke modder stak een dun stukje draad omhoog.
Eerst wilde hij gewoon doorlopen. Na een storm liggen er veel van zulke dingen op de kust. Maar iets aan die draad leek hem vreemd. Hij stak bijna recht omhoog, alsof hij ergens aan vastzat.
De man kwam dichterbij, bukte zich en probeerde eraan te trekken met zijn vingers.
De draad gaf niet mee.
Toen pakte hij hem met beide handen vast en trok harder. De grond eromheen begon te bewegen, maar de vondst leek vast te zitten in de modder.
— Wat kan dat zijn… — mompelde hij en zette zijn voeten dieper in de kleverige grond.
Hij trok opnieuw. Eerst langzaam, daarna harder. De modder zoog het voorwerp terug, alsof hij het niet wilde loslaten. De man voelde hoe de draad door de handschoenen in zijn handpalmen sneed. Een paar keer dacht hij er zelfs aan om het op te geven, maar zijn nieuwsgierigheid liet hem niet meer los.
Hij bewoog de draad heen en weer, trok met korte rukken en stopte soms even om op adem te komen.
Eindelijk maakte de aarde een dof, zuigend geluid. Iets zwaars begon langzaam uit de modder te komen.
De man gaf een laatste ruk en de vondst sprong eindelijk naar buiten. Hij kon hem nauwelijks vasthouden zodat hij niet opnieuw in de modder viel.
Het voorwerp had een vreemde vorm.
Het hele oppervlak was bedekt met dikke modder, waardoor het onmogelijk was te begrijpen wat het was. De vorm was rond, op sommige plaatsen hoekig, en daardoor begonnen de meest onaangename gedachten in zijn hoofd op te komen.
De man voelde een koude rilling over zijn rug lopen.
— Als het maar niet… — dacht hij en besloot meteen de vondst naar het water te brengen.
Hij liep naar de zee en begon voorzichtig de modder af te wassen. De golven spoelden over het voorwerp terwijl hij met zijn handen de kleverige klei wegveegde en probeerde te zien wat hij precies uit de grond had gehaald. En toen de visser begreep wat het was, verstijfde hij van verbazing 😱😲 Het vervolg van het verhaal is te vinden in de eerste reactie 👇👇
Eerst verscheen er een glad oppervlak. Daarna werden de contouren van een neus zichtbaar. Vervolgens de lippen. De man verstijfde.
Nog wat modder gleed van het oppervlak, en uit het water keek een bekend gezicht met stenen krullen hem aan.
Hij ging abrupt rechtop staan en staarde naar de vondst. Het was het hoofd van het standbeeld van Aleksandr Poesjkin.
Enkele seconden stond hij gewoon stil en zei niets. Nog een minuut eerder had hij gedacht dat hij iets crimineels uit de modder had gehaald, en het idee om de politie te bellen was al door zijn hoofd gegaan.
Nu leek de situatie zelfs een beetje grappig.
Waarschijnlijk had iemand een oud standbeeld in zee gegooid, en had de storm in de nacht eenvoudigweg het hoofd van de schrijver weer naar de kust teruggebracht.
