De pestkop van de markt begon de producten van een oude vrouw te vertrappen en te vernielen, terwijl zij ze alleen maar probeerde te verkopen nadat ze had geweigerd hem geld te geven. Maar de pestkop kon zich niet eens voorstellen hoe deze verschrikkelijke daad voor hem zou aflopen 😧
Op de stadsmarkt kende iedereen deze jongen.
Zijn naam was Viktor en in de afgelopen jaren was hij een ware nachtmerrie geworden voor de lokale handelaren. Lang, brutaal en ervan overtuigd dat hij ongestraft kon doen wat hij wilde, verscheen hij elke week op de markt om geld van de verkopers te innen. Hij noemde het zijn “aandeel”, hoewel iedereen heel goed begreep dat het gewoon afpersing was.
Mensen waren bang om met hem in discussie te gaan. Sommigen gaven hem zwijgend geld, anderen probeerden bezwaar te maken, maar zwegen al snel weer. Iedereen wist dat het vervelende gevolgen kon hebben als je Viktor tegenwerkte. Bij sommigen verdween de koopwaar op mysterieuze wijze, bij anderen werden etalages vernield en sommige bedrijven gingen zelfs ten onder na zijn bezoeken.
Daarom betaalden de meesten liever.
Die dag verliep de markt zoals altijd. Mensen liepen tussen de kraampjes door, kozen groenten en fruit uit, verkopers probeerden klanten te lokken en boven de marktkramen hing het gebruikelijke geroezemoes van stemmen.
Onder de verkopers bevond zich ook een oudere vrouw genaamd Margaret.
Ze woonde helemaal alleen aan de rand van de stad. Elke ochtend stond ze nog voor zonsopgang op, werkte in haar kleine moestuin, oogstte groenten en bracht die naar de markt. Dat was haar enige bron van inkomsten.
De laatste tijd gingen de zaken slecht. Er kwamen steeds minder klanten en de prijzen stegen voortdurend.
Die dag had ze bijzonder veel pech. Tot de middag had ze bijna niets verkocht.
Maria zat achter haar kraam en telde bezorgd een paar muntjes toen ze een bekende gestalte zag.
Viktor liep over de markt.
Zoals gewoonlijk stopte hij bij elke verkoper en stak zijn hand uit.
Een paar minuten later stond hij ook bij haar.
— Nou, oma, geef me mijn deel maar, — grijnsde hij.
Margaret zuchtte diep.
— Viktor, vandaag heb ik niets verdiend. Sinds vanochtend zijn er bijna geen klanten geweest.
De jongen fronste zijn wenkbrauwen.
— Dat interesseert me helemaal niets.
— Maar ik heb echt geen geld.
— Dan leen je het maar van iemand.
De oude vrouw keek hem verdrietig aan.
— Maar jij hebt het geld van alle anderen al afgepakt. Van wie moet ik het dan lenen?
Viktor balde geïrriteerd zijn vuisten.
— Jouw problemen interesseren me niet. Of je betaalt nu, of je krijgt er spijt van.
Er verschenen tranen in de ogen van de vrouw.
— Ik kan je niet geven wat ik niet heb.
Een paar seconden keek hij haar zwijgend aan.
Toen vertrok zijn gezicht van woede.
— Dus je hebt besloten een spelletje met mij te spelen?
Plotseling greep hij een kist met tomaten en gooide die om.
De rode tomaten rolden over de grond.
Margaret slaakte een kreet en rende naar voren.
— Nee! Alsjeblieft, doe dat niet!
Maar Viktor had al de volgende kist gepakt.
Komkommers vlogen over het asfalt.
Daarna nog een kist. En nog een. Binnen een minuut lag het grootste deel van de koopwaar op de grond.
Mensen om hen heen begonnen stil te staan. Sommigen filmden met hun telefoon, anderen schudden hun hoofd, maar niemand durfde in te grijpen.
Viktor leek er juist steeds meer plezier in te krijgen. Hij begon de groenten met zijn voeten kapot te trappen. Onder zijn laarzen barstten de tomaten open en stukken komkommer en groen vlogen alle kanten op.
Margaret stond ernaast te huilen. Tranen liepen over haar gerimpelde wangen. Elke keer dat de jongen op weer een kist stapte, leek ze een stukje van haar hoop te verliezen.
Ze dacht aan hoeveel moeite het haar had gekost om deze oogst te verbouwen. En nu veranderde alles voor haar ogen in een brij.
— Alsjeblieft, stop ermee, — herhaalde ze zachtjes.
Maar Viktor glimlachte alleen maar.
— De volgende keer betaal je meteen.
Opnieuw trapte hij op de verspreide tomaten.
— Onthoud deze les goed.
De oude vrouw kon haar tranen niet langer bedwingen. Het leek alsof de jongen samen met de groenten ook de laatste restjes van haar waardigheid vertrapte. Maar juist op dat moment gebeurde er iets waardoor de brutale pestkop bitter spijt kreeg van zijn daad 😱 Het vervolg van het verhaal vind je in de eerste reactie ⬇️
Op dat moment stopte er een auto bij de markt.
Een lange jonge man in militair uniform stapte uit.
Het was Alex, de zoon van Margaret.
De afgelopen maanden had hij ver van huis gediend en pas onlangs verlof gekregen. Hij wilde zijn moeder verrassen en was meteen naar de markt gegaan.
Maar zodra hij de vernielde kraam, de verspreide groenten en zijn huilende moeder zag, verdween de glimlach van zijn gezicht.
Alex liep snel naar haar toe.
— Mam, wat is hier gebeurd?
Margaret keek hem met betraande ogen aan.
Ze kon niet meteen antwoorden.
Met een trillende hand wees ze alleen naar Viktor.
De jongen draaide zich om en zag de militair.
Een moment lang verdween al zijn zelfvertrouwen.
— En wie ben jij dan? — probeerde hij spottend te glimlachen.
Alex keek rustig naar de vernielde koopwaar.
Toen naar zijn moeder.
En vervolgens weer naar Viktor.
— Degene die ervoor gaat zorgen dat je voor dit alles verantwoording aflegt.
Meteen verzamelde zich een menigte om hen heen.
Mensen begonnen Alex te vertellen wat er was gebeurd.
Eén voor één bevestigden de verkopers elkaars verhalen.
Het bleek dat Viktor de hele markt al jarenlang terroriseerde.
Deze keer waren er veel te veel getuigen.
Iemand had de politie al gebeld.
Anderen gaven opnames van hun telefoons door waarop duidelijk te zien was hoe hij de kraam vernielde en de koopwaar vernietigde.
Viktor besefte dat hij voor het eerst in een situatie terecht was gekomen waaruit hij zich niet zomaar kon redden.
Een paar minuten later arriveerde de politie op de markt.
De menigte ging opzij.
Het verzamelde bewijsmateriaal was meer dan voldoende.
