De buitenlandse buren gaven me dit en wensten me smakelijk eten: maar het is iets hards en lijkt helemaal niet op voedsel, eerder op een ei š±š¤
In het begin schrok ik zelfs.
De buren zijn buitenlanders, we hebben bijna geen contact, we groeten elkaar alleen in de lift. En toen, op een avond, werd er op de deur geklopt. Ze stonden daar te glimlachen, gaven me een zakje en zeiden in het Russisch met een accent:
ā Smakelijk eten!
Ik keek erin ā en daar wasā¦ dit. Donkere, harde, vreemde dingen, alsof ze uit een museum of uit een dinosaurusfilm kwamen. Ze lijken totaal niet eetbaar. In mijn hand waren ze koud, als stenen. Ik rook er zelfs aan ā bijna geen geur.
ā Is ditā¦ eten? ā vroeg ik voorzichtig.
Ze knikten, glimlachten nog breder en gingen weg.
Ik stond lange tijd in de keuken met dat zakje. In mijn hoofd draaiden de gedachten: āWat als dit helemaal niet bedoeld is om te eten? Wat als het een grap is? Wat als ik iets heel belangrijks niet begrijp?ā Het voelde eng om het in de koelkast te leggen, maar weggooien voelde ongemakkelijk.
Uiteindelijk ging ik op internet kijken. Ik zocht op fotoās, op beschrijvingen, op de vorm. En toen ik het eindelijk vond, kon ik mijn ogen niet geloven. š±šØ De details heb ik in de eerste reactie verteld šš Hebben jullie zoiets eerder gezien?
Het bleek een waterkastanje te zijn.
Je kunt het eten. Je schilt het, kookt het en eet het ook rauw. In sommige landen is het heel gewoon voedsel, bijna een delicatesse. Ik had zoiets gewoon nog nooit in mijn leven gezien.
De volgende dag kwam ik de buren tegen en zei ik dat ik had ontdekt wat het was. Ze waren blij, begonnen snel iets uit te leggen en lieten met gebaren zien hoe je het schilt en eet.
En ik betrapte mezelf op de gedachte hoe vreemd de wereld in elkaar zit: voor sommigen is het iets engs en onbegrijpelijks, voor anderen is het gewoon āsmakelijk etenā.
