De bandieten vielen een weerloze oude man in het bos aan, maar ze hadden geen idee wie hem te hulp zou komen en wat er daarna met hen zou gebeuren šØš±
Het koude, vochtige bos was in mist gehuld toen de auto midden op de open plek stopte. De mannen trokken de oude man naar buiten ā hij bood nauwelijks weerstand, ademde zwaar en drukte zijn trillende handen tegen zijn borst.
ā Nou, ouwe, tijd om te betalen, toch? ā zei de langste van hen terwijl hij zijn vingers liet knakken.
Ze duwden de man op de grond. Hij viel op zijn knieƫn, zijn handen trilden.
ā Ikā¦ alsjeblieftā¦ geef me tijdā¦ ik zal alles terugbetalenā¦ ik zweer hetā¦ ā zijn stem brak en veranderde in een hees snikken.
ā Hoe lang moeten we nog wachten? ā een van hen hurkte naast hem neer en greep hem bij zijn kraag. ā Je belooft dit al drie maanden.
ā Ikā¦ ik betaal terugā¦ ik vind het geldā¦ ik neem nog een leningā¦
ā We hebben garanties nodig, ā zei de man in het leren jack kil. De anderen begonnen te lachen en elkaar veelbetekenende blikken toe te werpen.
De bandiet draaide zich naar de man naast hem.
ā Snijd zijn vinger af.
De oude man verstijfde. Daarna begon hij te trillen en barstte in tranen uit terwijl hij smeekte:
ā Neeā¦ alsjeblieftā¦ ik betaal alles terugā¦ ik smeek jullieā¦ neeā¦
De man had het mes al gepakt en greep de pols van de oude man.
En plotselingā¦ precies op dat moment kwam er iemand uit het bos tevoorschijn ā iemand die ze daar het minst verwachtten š²š± Vervolg in de eerste reactie šš
Tussen de bomen klonk een vreemd, diep gehuil. Geen normaal gehuil ā meer een trilling, alsof het bos zelf gromde.
ā Wat was dat? ā zei een van hen terwijl hij zich omdraaide.
In de volgende seconde gleed er een enorme witte schim tussen de stammen door.
En toen verscheen hij ā een alabai. Enorm, massief, met een brede borstkas en een zware poot, bijna als die van een beer. Zijn vacht stond overeind, zijn ogen waren donker en vol woede.
ā Wat in vredesnaamā¦ ā kreeg een van de bandieten nog net gezegd.
De hond stortte zich zonder waarschuwing op hen.
Met een krachtige stoot wierp hij de man met het mes tegen de grond. Die had niet eens de tijd om te schreeuwen ā de hond stond al boven hem, gromde zo diep dat de lucht trilde.
De bandiet probeerde hem te slaan, maar de alabai greep zijn pols met zijn krachtige kaken ā zonder hem te scheuren, maar hard genoeg om het mes te laten vallen en hem te laten gillen.
ā Haal hem weg! ā riep een ander terwijl hij achteruitweek.
De alabai draaide zich abrupt om en stormde op de volgende af. Die probeerde zich staande te houden, maar de enorme hond duwde hem met zijn borst omver en smeet hem tegen de grond.
De langste pakte een wapenstok, maar de alabai boog zijn hoofd en zette een stap naar voren ā zijn blik was zo fel dat de man verstijfde. Hij begreep: bij de kleinste beweging zou de hond zich op hem storten.
ā Wegwezen! Snel! ā schreeuwde iemand met trillende stem.
De bandieten renden naar de auto zonder ook maar te proberen dapper te lijken. De portieren sloegen dicht, de motor brulde en de auto scheurde weg.
Ondertussen stond de alabai voor de oude man, ademde zwaar en bleef waakzaam.
ā Achā¦ mijn beschermerā¦ ā fluisterde de oude man terwijl hij zijn hond omhelsde.
De hond snoof zacht, alsof hij hem probeerde te kalmeren.
